ຖ່ານໄຟເບື້ອງຄີມີ (Alkaline) ແມ່ນໜຶ່ງໃນແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ປະຊາຊົນໃຊ້ງານໄດ້ສຳເລັດທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ, ຄິດເປັນປະມານ 80% ຂອງການຜະລິດຖ່ານໄຟທັງໝົດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະ ປະມານ 10 ພັນລ້ານກ່ອງຕໍ່ປີທົ່ວໂລກ. ມັນໃຫ້ພະລັງງານແກ່ອຸປະກອນທີ່ໃຊ້ງານປະຈຳວັນເຊັ່ນ: ແສງສະຫວ່າງ (flashlights), ເຄື່ອງຮັບສຽງ (radios), ຂອງຫຼີ້ນ (toys), ເຄື່ອງຖ່າຍຮູບ (cameras), ເຄື່ອງເລື່ອນ CD, ເຄື່ອງເລື່ອນ MP3, ແລະ ເຄື່ອງເຕືອນ (pagers). ປະຫວັດສາດຂອງການພັດທະນາຖ່ານໄຟເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນເລື່ອງຂອງນັກປະດິດສ້າງຄົນດຽວ, ເນື່ອງຈາກເຄມີສາດເບື້ອງຄີມີ (alkaline chemistry) ໄດ້ມີຢູ່ໃນຮູບແບບອື່ນໆມາແລ້ວເປັນເວລາດົນນານກ່ອນທີ່ຖ່ານໄຟແຫ້ງທີ່ທັນສະໄໝ (modern dry cell batteries) ຈະເກີດຂຶ້ນ.
ເປັນຫຍັງປະຫວັດສາດນີ້ຈຶ່ງເປັນທີ່ຂັດແຍ້ງ?
ປະຫວັດສາດຂອງຖ່ານໄຟອາລົກເລີນແມ່ນມີຄວາມຂັດແຍ້ງເນື່ອງຈາກຄວາມຄິດເຫັນເລື່ອງ "ການໃຊ້ໄຟຟ້າທີ່ມີຄວາມເປັນດ່າງ" ໄດ້ຖືກພັດທະນາຢ່າງແຍກຕ່າງກັນໂດຍບຸກຄົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ວິສະວະກອນຊູເອີດ ເວີດເມີ ຈຸງເນີ ໄດ້ປະດິດຖານຖ່ານໄຟອາລົກເລີນທີ່ສາມາດຊາດໄຟໄດ້ຄືນໃໝ່ແບບເງິນ-ແຄດເມີຽມໃນປີ 1899 ແລະ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການຄົ້ນຄວ້າເລື່ອງຖ່ານໄຟແບບນິເກີເລີ-ເຫຼັກ ແລະ ນິເກີເລີ-ແຄດເມີຽມ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ທ້ອມັດ ເອດິສັນ ໄດ້ພັດທະນາຖ່ານໄຟອາລົກເລີນຂອງຕົນເອງຢ່າງເອກະລາດໃນປີ 1901 ໂດຍມີເປົ້າໝາຍເພື່ອສ້າງແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ແຂງແຮງ, ສາມາດຊາດໄຟໄດ້ຄືນໃໝ່ ແລະ ມີປະໂຫຍດໃຊ້ງານ.
ໃນຄຳອື່ນໆ, ປະຫວັດສາດຕົ້ນໆຂອງຖ່ານໄຟອາລົກເລີນບໍ່ໄດ້ເປັນເອກະສິດຂອງສິດທິບັດໃດໆ ຫຼື ບຸກຄົນໃດໆ ແຕ່ເປັນຜົນໄດ້ຮັບຈາກການພັດທະນາຢ່າງຄູ່ song ໃນເຂດເຂດຕ່າງໆ.
ການຄົ້ນຄວ້າຂອງ ຈຸງເນີ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຄມີທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline) ສາມາດສະໜັບສະໜູນຖ່ານໄຟທີ່ສາມາດຊາດໄຟໄດ້; ຮູບແບບຂອງເອັດິສັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ການພັດທະນາຖ່ານໄຟທີ່ໃຫ້ພະລັງງານສູງ ແລະ ມີຄວາມໝັ້ນຄົງຍາວນານຂຶ້ນໄປອີກ. ຖ່ານໄຟຂອງເອັດິສັນໃຊ້ໄຟຟ້າເຄມີທີ່ເປັນດ່າງ (potassium hydroxide) ເປັນໄຟຟ້າເຄມີ (electrolyte) ແລະ ອີເລັກໂຕຣດທີ່ເຮັດຈາກນິເຄິນ-ເຫຼັກ (nickel-iron), ແລະ ລາວໄດ້ໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີໃນການທົດສອບວັດສະດຸຕ່າງໆ ກ່ອນທີ່ຈະເຫັນວ່າຜະລິດຕະພັນນີ້ມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະນຳອອກສູ່ທ້ອງຕະຫຼາດ. ເນື່ອງຈາກທັງສອງນັກຄົ້ນຄວ້າໄດ້ດຳເນີນການສຶກສາຢ່າງເອກະລາດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີຂໍ້ຖົກແຍ່ງດ້ານການລອກເອົາເນື້ອຫາ (plagiarism) ແທ້ຈິງ. ໃນທີ່ສຸດ, ເຕັກໂນໂລຊີຖ່ານໄຟທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline battery technology) ໄດ້ມີເສັ້ນທາງການພັດທະນາມາຢ່າງຍາວນານແລ້ວ ກ່ອນທີ່ຖ່ານໄຟໃນບ້ານທີ່ທັນສະໄໝຈະຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງ.
ການຄົ້ນຄວ້າຂອງ ຈຸງເນີ ໃນປີ 1899 ແມ່ນເປັນຂັ້ນຕົ້ນທຳອິດຂອງການພັດທະນາຖ່ານໄຟທີ່ເປັນດ່າງ. ຖ່ານໄຟທີ່ສາມາດຊາດໄຟໄດ້ຂອງລາວ ເຊິ່ງໃຊ້ໄຟຟ້າເຄມີທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline electrolyte) ແມ່ນເປັນການຄົ້ນພົບທີ່ສຳຄັນຫຼາຍເມື່ອທຽບກັບຖ່ານໄຟຫຼາຍປະເພດທີ່ຜ່ານມາ. ລາວຍັງໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີນິເຄິນ-ເຫຼັກ (nickel-iron) ແລະ ນິເຄິນ-ແຄດເມີອຽມ (nickel-cadmium), ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືວ່າມີບົດບາດທີ່ສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຖ່ານໄຟ.
ຖ້ານີ້ຂອງເອດິສົນທີ່ໃຊ້ເຄມີເປັນດ່າງອາລູມິເນັມ (alkaline) ທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນໃນປີ 1901 ໄດ້ຮັບການສ້າງຂຶ້ນຢ່າງເອກະລາດ ເພື່ອຕອບສະຫນອງຄວາມຕ້ອງການຂອງແຂວງການຂົນສົ່ງໃນເວລານັ້ນ. ທີມງານຂອງລາວເຫຼືອມີຄວາມຫວັງວ່າຈະສ້າງຖ້ານີ້ທີ່ເບົາກວ່າ ແລະ ມີພະລັງງານຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອສະຫນັບສະຫນູນລະບົບໄຟຟ້າຂອງລົດ, ເຊິ່ງຍັງຄົງແຂ່ງຂັນກັບລະບົບພະລັງງານອື່ນໆ. ຖ້ານີ້ຂອງເອດິສົນແຕກຕ່າງຈາກຖ້ານີ້ອາລູມິເນັມແຫ້ງທີ່ຂາຍໃນຮ້ານຕໍ່ມາ, ແຕ່ມັນສະແດງເຖິງທິດທາງທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນການແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຖ້ານີ້ທີ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ສາມາດນຳໄປໃຊ້ງານໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ຈຸງເນີ (Jungner) ຮ່ວມກັບເອດິສົນ ໄດ້ວາງຮາກຖານດ້ານເຕັກໂນໂລຊີສຳລັບຜູ້ປະດິດທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຕໍ່ມາ.
ຊ່ວງເວລາທີ່ຍາວນານຂອງການຢຸດນິ້ງ
ຫຼັງຈາກຄວາມກ້າວໜ້າເບື້ອງຕົ້ນເຫຼົ່ານີ້ ການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີຖ້ານີ້ອາລູມິເນັມໄດ້ຢຸດນິ້ງເປັນເວລາດົນນານ. ອີງຕາມທີ່ເຄມີລະບົບນີ້ມີຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດສຳລັບຖ້ານີ້ທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍາວນານ ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການພັດທະນາຢ່າງໄວວາ.
ປະມານເຖິງເຄິ່ງສະຕະວັດຕໍ່ມາ ໃນທົດສະວັດ 1950 ສະຖານະການໄດ້ປ່ຽນແປງ. ດ້ວຍການເກີດຂື້ນຂອງອຸປະກອນໄຟຟ້າທີ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ງານໄດ້ຢ່າງເປັນເອກະລາດ ແລະ ອຸປະກອນໃນບ້ານ, ຄວາມຕ້ອງການຖ້ານີ້ທີ່ມີປະສິດທິພາບດີຂື້ນຈຶ່ງເກີດຂື້ນ.
ປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຂັບເຄື່ອນຕະຫຼາດແມ່ນ ແສງສະຫວ່າງ (flashlights) ແລະ ວິທະຍຸທຣານຊິດເຕີເລີ (transistor radios) ທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ. ອຸປະກອນເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການພະລັງງານທີ່ເສຖຽນແລະຢູ່ໄດ້ດົນ. ເຖິງແນວໃດກໍຕາມ, ຖ້າໃຊ້ຖ່ານສັງກະສີ-ກາໂບນ (zinc-carbon batteries) ທີ່ໃຊ້ກັນທົ່ວໄປ ກໍຈະເຮັດວຽກໄດ້, ແຕ່ອາຍຸການໃຊ້ງານສັ້ນ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການໃຫ້ພະລັງງານບໍ່ດີເທົ່າໃດໃນອຸປະກອນທີ່ຕ້ອງການພະລັງງານສູງ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຕ້ອງການ. ການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງເຄື່ອງໄຟຟ້າບໍລິໂພກໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃຊ້ຕ້ອງການຖ່ານທີ່ມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍາວນານຂຶ້ນ, ມີຄວາມເສຖຽນຂອງຄ່າຄວາມຕ້ານທີ່ດີຂຶ້ນ, ແລະ ຕ້ອງປ່ຽນບໍ່ບ່ອຍ, ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຖ່ານອາລູມິເນີມ (alkaline battery) ສະໄໝໃໝ່.
ຖ່ານແຫ້ງອາລູມິເນີມສະໄໝໃໝ່ມັກຖືກເອີ້ນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຄົ້ນພົບໂດຍ ວິສະວະກອນຄົນການາດາ ຊື່ ເລວິສ ອີຣີ. ລາວເຮັດວຽກຢູ່ທີ່ Eveready (ເປັນຍີ່ຫໍ້ໃຕ້ການຄຸມຄອງຂອງ Union Carbide, ແລະຕໍ່ມາພັດທະນາເປັນ Energizer). ໃນປີ 1955, ລາວຖືກສົ່ງໄປຫາຫ້ອງວິຈັຍທີ່ Parma, Ohio, ເພື່ອປັບປຸງຖ່ານສັງກະສີ-ກາໂບນທີ່ມີອາຍຸການໃຊ້ງານສັ້ນໃນເວລານັ້ນ.
ການຄົ້ນພົບທີ່ສຳຄັນຂອງ ອີຣີ ແມ່ນວ່າການປະສົມສັງกะສີກັບໄມງແນນຊີໂອໄດຟອກໄຊດ໌ ແລະ ການໃຊ້ໄຟຟ້າເຄມີທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline) ສາມາດຜະລິດຖ່ານທີ່ມີອາຍຸການໃຊ້ງານຍາວນານຂຶ້ນ ແລະ ເໝາະສົມກວ່າສຳລັບອຸປະກອນເອເລັກໂຕຣນິກສຳລັບຜູ້ບໍລິໂພກທີ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ໄດ້ທຸກທີ. ລາວຍັງໄດ້ປັບປຸງປະສິດທິພາບຂອງຖ່ານໃຫ້ດີຂຶ້ນອີກໂດຍການໃຊ້ສັງກະສີໃນຮູບແບບເປັນຝຸ່ນ.
ໃນປີ 1957, ອີຣີ ຮ່ວມກັບ ກາລ໌ ໂຄເດີດ ແລະ ປີ.ເອ. ມາສສາລ໌ ໄດ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງສິດບັນຍັດສຳລັບຖ່ານທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline battery), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການອະນຸມັດໃນປີ 1960.
ຖ່ານ Eveready ທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline) ລຸ້ນທຳອິດໄດ້ຖືກຈັດສົ່ງສູ່ຕະຫຼາດລະຫວ່າງປີ 1958 ແລະ 1959, ແລະ ຊື່ຍີ່ຫໍ້ໄດ້ຖືກປ່ຽນຢ່າງເປັນທາງການເປັນ Energizer ໃນປີ 1980. ຖ້າແທ້ຈິງການຜະລິດໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ເກີດບັນຫາບາງຢ່າງໃນການຜະລິດ, ແຕ່ເມື່ອບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ຖືກແກ້ໄຂແລ້ວ, ຖ່ານດັ່ງກ່າວກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໃນດ້ານການຄ້າ. ຖ່ານທີ່ເປັນດ່າງ (alkaline batteries) ທີ່ຍັງຄົງຖືກໃຊ້ຢູ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພື້ນຖານແມ່ນອີງໃສ່ການອອກແບບເດີມຂອງ ອີຣີ.
ຖ່ານໄຟອາລູມິເນັຽມທີ່ທັນສະໄໝໃຊ້ສັງກະສີເປັນຂັ້ວລົບ (ແລະໄມງແນນຊີໂອໄຊດ໌ເປັນຂັ້ວບວກ) ແລະໄຟຟ້າເຄມີທີ່ເປັນດ່າງເພື່ອສະໜັບສະໜູນປະຕິກິລິຍາເຄມີ. ລະບົບນີ້ເໝາະສົມເປັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບອຸປະກອນທີ່ໃຊ້ພະລັງງານຕ່ຳ ເຖິງ ກາງ, ເນື່ອງຈາກມັນສາມາດສົ່ງອອກພະລັງງານຢ່າງສະຖຽນທີ່ໃນໄລຍະເວລາທີ່ຄ່ອນຂ້າງຍາວ.
ດັ່ງນັ້ນ, ຖ່ານໄຟອາລູມິເນັຽມເໝາະສົມເປັນຢ່າງຍິ່ງສຳລັບອຸປະກອນຕ່າງໆເຊັ່ນ: ອຸປະກອນຄວບຄຸມໄລຍະໄກ, ຂອງຫຼີ້ນ, ເຄື່ອງຮັບສຽງ, ແລະ ແສງສະຫວ່າງ.
ເມື່ອທຽບກັບຖ່ານໄຟໃນຍຸກກ່ອນໆ, ຖ່ານໄຟອາລູມິເນັຽມມີການປັບປຸງທີ່ສຳຄັນໃນດ້ານຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້, ອາຍຸການເກັບຮັກສາ, ແລະ ຄວາມງ່າຍດາຍໃນການໃຊ້ງານ. ມັນມີລາຄາຖືກພໍທີ່ຈະຜະລິດໃນຈຳນວນຫຼາຍ ແລະ ດີກວ່າຖ່ານໄຟສັງກະສີ-ກາບອນແບບດັ້ງເດີມໃນຫຼາຍສະຖານະການໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ຮູບຮ່າງຂອງມັນທີ່ເປັນລູກສູດມາດຕະຖານຍັງເຮັດໃຫ້ມັນງ່າຍຕໍ່ການມາດຕະຖານ ແລະ ນຳໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນຜະລິດຕະພັນທີ່ຜູ້ບໍລິໂພກໃຊ້. ມັນແມ່ນການປະສົມປະສານກັນລະຫວ່າງລະບົບເຄມີ ແລະ ວິທີການຜະລິດນີ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຖ່ານໄຟອາລູມິເນັຽມກາຍເປັນຖ່ານໄຟທີ່ຖືກທິ້ງທີ່ຖືກໃຊ້ເປັນປົກກະຕິໃນບ້ານຫຼາຍແຫ່ງ.
ຖ່ານໄຟອາລົກເຄີລິນ ແມ່ນຖືກໃຊ້ຢ່າງແຜ່ຫຼາຍໃນຜະລິດຕະພັນເຄື່ອງໄຟຟ້າບໍລິໂພກຕ່າງໆ ເນື່ອງຈາກວ່າມັນສາມາດຮັກສາສຳລັບຄວາມສົມດຸນທີ່ດີລະຫວ່າງລາຄາ, ຄວາມພ້ອມໃຊ້ງານ, ແລະ ຄວາມປະສິດທິຜົນ. ມັນເໝາະສົມເປັນພິເສດສຳລັບອຸປະກອນທີ່ບໍ່ຕ້ອງການພະລັງງານສູງເປັນພິເສດໃນເວລາສັ້ນໆ ແຕ່ຕ້ອງການອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງຖ່ານໄຟທີ່ຍາວນານ, ເຊັ່ນ: ເຄື່ອງຮັບສັນຍານວິທະຍຸ, ຂອງຫຼີ້ນ, ເຄື່ອງຖ່າຍຮູບ, ແລະ ແສງສະຫວ່າງມືຖື. ຄວາມນິຍົມຂອງມັນເກີດຈາກຄວາມເໝາະສົມໃນການນຳໃຊ້ຫຼາຍກວ່າຈະເປັນຄວາມທັນສະໄໝທາງດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ.
ຄວາມສຳເລັດຂອງຖ່ານໄຟອາລົກເຄີລິນ ແທ້ຈິງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າເຕັກໂນໂລຊີນັ້ນປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດປະຈຳວັນຢ່າງໃດ. ເມື່ອເຄື່ອງໄຟຟ້າທີ່ສາມາດພາກັບໄປໃຊ້ໄດ້ເລີ່ມເປັນທີ່ນິຍົມຫຼາຍຂຶ້ນ, ຜູ້ບໍລິໂພກຈຶ່ງຕ້ອງການແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ມີລາຄາຖືກ, ມາດຕະຖານດຽວກັນ, ແລະ ສາມາດປ່ຽນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ. ຖ່ານໄຟອາລົກເຄີລິນສາມາດຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການນີ້ໄດ້ດີກວ່າວິທີແກ້ໄຂອື່ນໆ ທີ່ມີມາກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຕັກໂນໂລຊີຖ່ານໄຟທີ່ສາມາດຊາດໄດ້ຄືນຈະມີການພັດທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນທຸກມື້ນີ້, ຖ່ານໄຟອາລົກເຄີລິນກໍຍັງຄົງເປັນໜຶ່ງໃນແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ນິຍົມທີ່ສຸດໃນຄອບຄົວທີ່ທັນສະໄໝ.
ປະຫວັດສາດຂອງຖ່ານໄຟອາລົກເຄີນ ແສດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະດິດສ້າງ, ເວລາທີ່ເໝາະສົມ, ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດ ສາມາດເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໄດ້ແນວໃດ. ຈຸງເນີ ແລະ ເອດິສົນ ໄດ້ຄິດຄົ້ນເຖິງແນວຄິດຂອງຖ່ານໄຟອາລົກເຄີນ ກ່ອນທີ່ຕະຫຼາດຈະເຕີບໂຕຢ່າງເຕັມທີ່, ໃນຂະນະທີ່ ອີຣີ ໄດ້ສາມາດປະສົມລະບົບເຄມີນີ້ເຂົ້າກັບຄວາມຕ້ອງການເຊີງການຄ້າທີ່ແທ້ຈິງໃນຊ່ວງກາງສະຕະວັດທີ 20. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ສຸດ ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງແຕ່ຖ່ານໄຟເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ຂັບເຄື່ອນການພັດທະນາຍຸກສະໄໝຂອງອຸປະກອນເຄື່ອງໄຟຟ້າທີ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ໄດ້ທີ່ບ່ອນຕ່າງໆ.
ໃນມື້ນີ້, ຖ່ານໄຟອາລົກເຄີນ ແມ່ນມີຢູ່ທົ່ວໄປຫຼາຍຈົນເບິ່ງຄືນ້ຳເປົ່າ, ແຕ່ຄວາມສຳເລັດຂອງມັນແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກການທົດລອງ ແລະ ປັບປຸງມາເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດ. ຈາກຖ່ານໄຟອາລົກເຄີນທີ່ສາມາດຊາດໄຟໄດ້ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ໄປຫາຖ່ານໄຟແຫ້ງທີ່ໃຊ້ສັງกะສີສັງກາ (zinc-manganese dioxide) ໃນປັດຈຸບັນ, ການພັດທະນາຂອງມັນຄືກັບປະຫວັດສາດຂອງການປັບປຸງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຫຼາຍກວ່າການປະດິດສ້າງຄັ້ງດຽວທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາສັ້ນໆ. ນີ້ອธິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຖ່ານໄຟອາລົກເຄີນຈຶ່ງຍັງຄົງເປັນຕົວແທນທີ່ສຳຄັນຂອງແຫຼ່ງພະລັງງານທີ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ໄດ້ທີ່ບ່ອນຕ່າງໆໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.
ປະຫວັດສາດສັ້ນໆ ຂອງຖ່ານໄຟເຄມີເບື້ອງຕົ້ນ, ຈາກການປະດິດສ້າງໃນເບື້ອງຕົ້ນໂດຍ ຈຸງເນີ ແລະ ເອດິສອນ ຈົນເຖິງ ການຄົ້ນພົບທີ່ສຳຄັນຂອງ ລູອີສ ອີຣີ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຍຸກສະໄໝຂອງອຸປະກອນເອເລັກໂຕຣນິກທີ່ສາມາດນຳໄປໃຊ້ໄດ້ຢູ່ທຸກທີ່.
EN
